توی این عالم هستی که همش رو به فناست

به خدا یه دل دارم اونم مال امام رضاست

- سلام

راستش خیلی وقته که دیگه دلم به کار نمی ره و اصلا حال و

حوصله آبدیت کردن وبلاگم رو ندارم.

اما از وقتی که محبت های شما دوستان گلم شامل حالم شده

و برام چیزی نوشتید بازم تصمیم گرفتم که بنویسم.

به همین خاطر اگر خدا بخواد میخوام یه روند تازه ای از نوشتن رو

در وبلاگم یش بگیرم و بیشتر برای شهدا بنویسم و براتون مطلب بزارم.

اما باید بگم که بازم نیازمند قوت قلب ها و مطالب ارزنده شما هستم

و هر عزیزی که دوست داشته باشه و مطلب داشته باشه میتونه

توی وبلاگ حقیر بنویسه البته در راستای مطالب وبلاگ.

التماس دعا

سید حمید رضا برقعی

سیدعلی حسینی خامنه‏ای.

متولد 24 تیر 1318، مشهد.

« از اوایل مدرسه قبا تنم می‏کردم. ده یازده ساله بودم

که معمم شدم. عمامه بر سر و قبا بر تن. این لباس

پوشیدن ما جلوی بچه‏ها یک جور دردسر بود. یعنی خیلی

توی دید بود. فکرش را بکنید میان 300، 400 نفر، یک نفر

با یک لباس دیگر! البته نمی‏گذاشتم خیلی سخت بگذرد،

با شیطنت و بازی و رفاقت و اینها جبران می‏کردم. عمامه

را می‏گذاشتم خانه، می‏رفتم کوچه با همان قبا بازی

می‏کردم.

می‏دویدم، شیطنت می‏کردم، مثل بقیه. موقع نماز هم

وقتی می‏خواستم با پدر به مسجد بروم، دوباره عمامه را

بر سر می‏گذاشتم و عبا را روی دوش.

... پدر ترک زبان بود، اصالتا تبریزی. اهل خامنه و مادر

فارس زبان.

از بچگی دو زبانه بودیم. 5 نفر بودیم، چهار برادر و

یک خواهر.

من دومی بودم، پسر دوم خانواده.»